Yapılan iyiliği unutur.Elinden tutanı unutur.Bugün hak etmediği bir yerde olmanın verdiği haz ile insanlara tepeden bakar.
Saygı desen hak getire. İki duble attımı…! Babası olsa tanımaz.
Ama çıktığı yerin onun için son nokta olduğunu ve bir gün inişe geçeceğini aklına getirmez.
Altında ondan daha kaliteli adamlar vardır.Ama o kendini hep en büyük görür…!
Olmayan aklı ile akıllı geçinir.
Kendini hep en yükseğe ayarladığından kendisinden başka kuş tanımaz.
Ama bir gün karga olacağını aklına bile getirmez.
Ne küçüğüne ne de büyüğüne saygısı vardır.Ama onu o tepeye getirenlerin bir gün gerçeği görerek “Hadi aslanım başka kapıya “diyeceklerini aklına getirmez.
Değirmenin suyunun hayat boyu hep ona akacağını zanneder.
Ama”Düşenin dostu olmayacağını” yakında anlayacak.
“ Bu satırları neden yazdım” derseniz ?...
Bu günlerde kendini “Kaf dağında”gören kendini beğenmiş,iyilik ve kadir bilmez biri için yazdım.